Today's Sunday. Today, she would wake up at five AM. She would wear that beautiful red dress and walk her way to the church. I'd wake up at seven and go out of the house and wait for her to come home. I'd look far because the road stretched long. Then I'd see her . I would see that red figure walking towards me. To home.

When the news of her death broke out, I spaced out for five minutes. I don't know how to feel. I was in a complete hollow. Then, out of nowhere, I was crying like shit. It burned me. It ripped my heart out and I was crying like shit. All the memories of her flashed so fast and with it: the pain.

She was bedridden for almost 8 years. I watched how her body betrayed her. I watched her cry. I watched her pain. I listened, and promised when she asked "Pagdali ug graduate para kaabot pa ko." Her illness changed her. And it pains me every time I visit and she'd ask, "Kinsa ka? 'Mong, kinsa ni?" I don't want to remember her like that. She wasn't the same woman who would wear that red dress on Sundays.

She watched me grow. She watched me wear that white uniform to school. She would wait at five in the afternoon for me to come home. She would look far because the road stretched long. Then she would see, and distinguish me in the sea of kids wearing white.

Rest in peace, 'la. You know how much it hurts that I couldn't keep that promise.

Kumpisal Sa Usa Ka Nerd

Basta mag-antipara, nerd. Basta kahibaw sa quadratic formula, nerd. Basta maka-recite sa Lupang Hinirang nga pinabali sulod sa usa ka minuto, nerd. Basta mosulod sa klase unya molingkod sa pinakatumoy, ablihan ang bag unya mokuha og baga kaayo nga libro ni J.R.R. Tolkien, nerd. Basta magyawyaw nganong wala’y labot si Quicksilver sa X-Men, nerd. Basta magyawyaw nga siya rang usa inubanan og exaggerated nga hand gestures, nerd. Basta mag-inusara kay wala’y mga amigo, nerd. Daghan kaayong stereotypes. Basta naa ning mga sintomas, dali ra kaayo mailhan nga ang imong tupad kay nerd. Ang nagsuwat ani, nerd. Apan wala siya nauwaw nga naa siya aning mga sintomas.

Nerd siya bisa’g unsaon pa nimo og bali-bali. Bisan og imo pa siyang tuwad-tuwaron o imo bang hubuan, nerd na gyod ang katibuk-an sa iyang kalawasan. Kalita og kuha ang iyang antipara unya dagan hangtod sa imong madagan, tan-awa, ma-rattle na’ng kagwang. Mas hanap pa sa wala gi-focus­ nga DSLR ang iyang panan-aw kung imo nang buhaton. Sultian ko kamo, tungod na sa kada gabii nga pagtan-aw og Game of Thrones, Breaking Bad, Sherlock Holmes, ug The Flash. Bisan pa’g iyang klase kay alas otso sa buntag unya alas tres na sa kadlawon apan wala pa masulbad ni Sherlock Holmes ang patay sa ulahing episode sa ikaduhang season, dili na siya mohawa atubangan sa monitor. Oo, weird, abnormal, kuyaw. Apan wala siya nauwaw nga mao kini ang iyang mga gipangbuhat.

Makaingon siguro kamo nga kaguol ba og kinabuhi ana niya. Mosulod sa eskwelahan nga siya rang usa. Mouli nga siya rang usa. Mokatawa nga siya rang usa. Mohilak nga siya rang usa. Ma-snatchan atubangan sa San Jose nga siya rang usa. Mogukod sa snatcher nga siya rang usa unya pina-Naruto ang dagan kay cool lagi. Apan wala siya naguol. Nakita niya ang kalipay sa iyang comfort zone. Dili kaayo siya makig-istorya ninyo o mokuyog sa inyong mga laag kay maglain iyang lawas basta daghan kaayo’g tawo. Kiwag ‘ni sa pamati. Mas ganahan pa siya nga mouli dayon unya tiwason og basa ang libro ni Haruki Murakami. Apan usahay, ganahan man siya maka-amigo.

Usahay, sa tunga-tunga sa iyang pagduwa og Clash of Clans, makahuna-huna siya nga, “Bitaw, no? Nindot man ‘sab ang naay kakuyog. Nindot ang naay maka-istorya. Nindot man diay. Apan mahadlok man ko. Basin dili ko nila dawaton kay lahi ko nila. Basin og dili ko ka-jam sa ilang mga jam. Basin og—ay hala, gi-ataki na akong village!”

I tried killing myself twice then decided to be a filmmaker

I was supposed to say something else in front of Sir Kaloy. I wasn't supposed to go ape shit and cry and tell the whole class that I was once (twice) a suicidal, but shit happened and shit I told them.  I wanted to slap my dearest mentor with the fact that no matter how much he says it’s fair, it is not; that no matter how much he waves two crispy fuck you signs in front of us, we couldn't care less. We just want our music videos be screened and critiqued. But I told you that shit happened, and what a shit of a stunt it was.

To the future onward, I shall be known as “the boy who cried in front of Kaloy”. Did I regret it? No. Why did I do it in the first place? Alas, I don’t fucking know myself. Ask Freud and his psychoanalytical shit. But behold the grandest stunt I did to end my semester. I stood up, walked up front and asked Kaloy, “Sir, have you ever tried killing yourself? I did, sir, twice.”

I mean, who the fuck says that?

I did, shitfully.

Now it’s 4 AM and I’m typing this shit to tell everyone what I really meant by that confession.

I was at the edge of bursting the shit out of myself that day when Kaloy started ranting about index cards and how we’re supposed to earn millions at twenty. I travel for two hours to school, and on that day, it was the most glorious two hours of my entire life. The songs were rocking it. The weather was grand. The people I passed on the streets were smiling. It was grand as shit. As I entered MC Studio, I felt like no shit can suck up this positive vibe forever. Then came the index cards.

Don’t get this wrong, I’m not gonna rebut or bitch-slap what Kaloy said that day. It was like a TEDx talk done in two hours.

It was only that as Kaloy was bitch-slapping us with the profoundness of our stupidity, I felt obliterated. I felt crushed. I tried killing myself twice and what saved me was a dream. It was because of this dream that I decided to get up and get my shit together. But on that day, inside that room, my dream was crushed over and over again with two crispy fuck you signs waved on air by my mentor.

You see, I want to be a filmmaker. I forgot about this dream when I ate the shit out of all the pills inside our medic box when I was sixteen, praying to all the gods that I die. Those were tablets and pills I don’t know what’s for. But I ate all of them all the same. I slept and hoped never to wake up. It was my “fuck you life” moment. But life replied with a fuck you sign so I woke up. The same happened with my second attempt. The rope’s on my neck and a kick away I’m good to go. Then my mother called outside. Life replied with a fuck you sign again so I got out of the rope. That day, after my second failed attempt, I remembered my dream.

I tried killing myself twice then decided to be a filmmaker. I want my stories and stories of people be transformed into moving pictures and be shown on the big screen. I want to tell stories through film. It was when the end credits for 500 Days of Summer rolled that I asked myself “How cool it’s gonna be to have your name in there?” and “How fucking awesome it’s gonna be to tell stories like this? I mean, fuck you, Summer. Bitch.”

Now I don’t care what you say about me anymore. Call me “the guy who cried in front of Kaloy and gone ape shit” I will never care. I’ll be too busy telling stories.

UPDATE: Currently writing a 10K story for a client. So, yeah.

You don't show off to people that you have a lot of stuff working on. You don't have to tell them about your latest pursuit. And you don't have to look down on people that are idle, sitting their asses comfy while you are busy. You all see me sitting somewhere inside the campus. You see me inside the library, reading a book for hours. You see me inside a vacant room, asleep, or scrolling my news feed, or listening to music, or still reading a book. You see me stare at people that pass by. I look as if I have all the time in the world but you don't have to look down on me, leveling yourself up because you have a lot of stuff on your hands. You see, I'm busy as shit but I don't have to show it off to you because I'm busy as shit.

Katong babaye nga kolor turquoise ang kuko

Katong babaye nga kolor turquoise ang kuko

ni Dennis Carlo Premacio

Mura bitaw ko’g nagdamgo

atong adlawa nga padung ko’s Parkmall;

late na sa klase og kulang sa katulog

nga mura’g na-hangover bisa’g dili hubog.

Pakyasa, sige’g untol-untol ang jeep

nga mura’g nanugsog nga dili ko pakatulgon;

bisa’g gamay’ng idlip man lang

sa dili pa ko mopakanaug sa terminal.

Sa sige’g untol-untol didto nako nabantayan

ang akong tupad nga babayeng Josenian

nga nagbasa ug libro sa Accounting

taliwas sa untol-untol sa jeep nga padung sa Parkmall.

Akong nabantayan nga singkit iyang mga mata

og puwa iyang ngabil,

og hipos iyang buhok,

og kolor turquoise iyang kuko.

Akong nabantayan iyang mga kamot

ug didto nawala tanan nakong kakapoy

nga mura ba’g gisabwagan ko’g tubig

niining babaye nga kolor turquoise ang kuko.

Ambot, bai, dili nako ma-explain

ang pamati human nako makit-an iyang mga kamot.

Ang nagsige ug dagan sa akong huna-huna niadtong panahona

mao nga “Shit, ganahan ko makig-shake hands!”

Naabot na mi sa terminal

ug nibalhin sa 01K nga jeep padulong sa Colon.

Hastang swertia, tupad gihapon mi

apan nagsige gihapon siya’g duko sa iyang libro.

Mura ko’g amaw nga nagsige ug tutok niya

nga hasta akong atbang nga laki lahi na’g tinan-awan nako.

Kasultion ko nga “Bai, let me be, I think I’m in love,”

pero, atay, corny man paminawon.

Wala na kaayo’y untol-untol sa may SM

pero naglabi ang kalit nga paghunong sa jeep

kay animal kapaspas ang dagan ni noy driver

maong magsige ug sikit among mga bukton.

Ampay! Ampay sa kagwang!

Ampay nga bisan sa gamay’ng kawat sa oras

nagkasikit among mga bukton

nga sa kapilit nagsige ko’g hunghong nga

“Noy Driver, pakusog lang!

Hunong ug kalit kada five seconds!”

Apan na-trapik mi’s M.J. Cuenco

maong wala na’y pilit-pilit sa bukton.

Nagsige gihapon ko ug tutok niya

kauban sa akong mga tingsi ug kawat nga tan-aw sa iyang kamot.

Nagsige gihapon ko ug tutok niya

apan didto ra jud ‘tawon ko kutob.

Ganahan unta ko makahibawo sa iyang pangalan;

bisan sa iyang pangalan man lang unta.

Ganahan unta ko makigstorya

apan napildi ko sa kahadlok—

sa kahadlok nga basin, basin

naa na diay siya’y uyab;

o basin, basin

lahi iyang pagtan-aw kanako.

Napildi ko sa kahadlok, bai.

Nagpapildi ko sa mga ‘basin’.

Nagpadayon lamang ko sa pagtutok,

sa pagdawat nga didto ra jud ko kutob.

Naabot na mi’s eskina Gilmore

ug una kong ninaug.

Gihuwat nako siya nga makalabang,

gisulit ang katapusang tutok.

Nasidlakan sa kahayag sa adlaw iyang nawong

ug didto ko nalanay—

nalanay nga mura’g Toblerone

nga gipasagdan.

Anghel ni siya nga kolor turquoise ang kuko!

Anghel nga singkit ang mata!

Mintras ako nalanay siya mipadayon ug lakaw

og ako kasinggiton nga “Miss, unya ra!”

Pakyasa, kakita ba kaha ‘to siya nako?

O wala lang siya kabantay kay sige siya’g duko?

Pakyasa, magkakita pa kaha mi’g balik?

O nanugsog lang ang kapalaran?

Pakyasa, bai, pakyasa.

Pakyasa, bai, pakyasa.

The Imitation Game

The Imitation Game. Benedict Cumberbatch. Self-proclaimed film critics rant about the movie being historically incorrect. Alan Turing was a homosexual, yes. The producers used liberty to bend a good amount of details to let the story be more compelling. Now let's not shove that it was based on a true story. Yes, it was based on a true story, but that alone isn't quite the valid reason.

"Based on a true story" is not "A true story." The film's screenplay flashed "Based on a true story" because, funny, it is BASED on a true story. If it flashed "A true story" then you can rant all you want about Alan Turing being a Soviet spy. If that does not make sense to you then watch The Interview instead.

Heck, Legolas and Tauriel aren't even on The Hobbit book and you are so convinced that they are.

Religious extremists, fuck you.

Religious extremists, not just Muslims, can go fuck themselves. Prosecuting innocent people for the sake of a God who does not want bloodshed will never make sense. Allah never said "Kill people who insult Islam and its people." Jesus Christ never said "Judge people of different religions because our religion is the true religion." Buddha never taught that "Speak ill of people with different faith from you." God, with whatever name he carries, will never, ever command you to kill innocent lives for his sake. This isn't holy war. It is far from holy. It is carnage. It is beyond all reason. Fuck you and your holy war. Fuck you and your plastic God. Fuck you and your boxed minds.

Religious fundamentalism/extremism is a dream of a hypocrite who wants to live in a world where his rules are obeyed. I don't believe in any of it. I condemn all actions that cross the line between all religions. Religions provide division in the first place and that isn't an admirable thought. God never wanted a divided people who kill one another in his name. Imagine Jesus Christ in his second coming and he witnesses a bloodbath of races who thought that God said they should defend their faith with their lives at cost. JC will be fucking disappointed.

Flash Fiction | Barbero

"Kahit isang araw lang sa isang taon, Minda! Kahit isang araw lang, manahimik ka!"

Nalagot na. Parang hindi matatapos 'tong buhok ko.

"Ikaw ang manahimik tangina ka! Gago neto."

"Tangina, tangina, tangina."

Diyos ko po. Iba na ang pakiramdam ko rito. Kalahati pa ang nagugupit sa buhok ko.

"Kapal ng mukha mo, James! Umaasta kang parang ikaw lang ang nagtatrabaho para may ipanglamon sa mga anak natin, ah. Gago mo. Kung di ba naman tayo inisyuhan ng warning ni Kap eh baka napatay na kita ngayon hayop ka."

"Baka una kitang mapatay, tangina ka. Isasama ko na rin 'yung gago mong kabit!"

"Punyeta!"

Tumingin si James sa'kin. Ngumiti.

Suki na 'ko rito sa barber shop ni James. Kada buwan ang inspeksyon ng buhok ng mga lalaki sa paaralan kaya kada buwan akong napaparito. Magaling si James dahil hindi ko pa nasasabi ang gusto kong istilo ng buhok eh alam na niya. Meron ngang panahon na mas maganda pa ang istilo ng gupit niya kesa sa sinabi ko. Alam ni James kung ano ang mas bagay sa'kin. Kabisado na niya ang buhok ko.

Sa loob ng kanyang barber shop ay mayroong tindahan na naghahati sa espasyo sa loob. Si Minda ang nagbabantay dito, asawa niya. Tuwing nagpapagupit ako ay laging may hinanakit ang asawa niya na dinadaan sa walang katapusang pagpuputak. Putak dito, putak doon. Tangina rito, tangina roon. Gago ka, James dito, gago ka, James doon. 

"Pasensya na, Carl. Narinig mo pa 'to."

Walang imik na nag-aabang ang iba pang magpapagupit, ngunit alam kong nakikinig din sila sa away ng mag-asawa.

"Sinabi ko na sa'yo na linisin mo 'yung kanal sa 'tin para tuwing umuulan eh hindi umaapaw. Tingnan mo ang nangyari kahapon. Oh diba nakapasok sa loob ng marupok mong bahay ang tubig? Tangina at maruming tubig pa!"

"Carl, ano bang gagawin ko rito sa misis ko?"

Napailing ako.

"Pagod na pagod na kasi ako."

"At bakit maaga kang nagsara nung isang araw? Wala tayong utang, James? Wala tayong gastusin? Ba't parang hindi ka apektado, ha? Anong ginawa mo nung isang araw at maaga kang nagsara?"

Tumigil si James sa pagugupit sa buhok ko.

"Ikaw ang tatanungin ko, Minda. Na'san ka nung isang araw, ha? Wala ka buong araw, di ba? Anong karapatan mong tanungin ako kung bakit maaga akong nagsara na ikaw itong wala buong araw? Ha? Na'san ka? Sa kabit mong kulay uling?"

"Punyeta!"

Hinagis ni Minda ang isang karton ng katol patungo kay James. Natamaan sa ulo ang barbero. Bali-bali na ang mga katol na nasa sahig ngunit kinuha ito paisa-isa ni James.

"Kita mula sa barber shop ang ginamit mong kapital sa tindahan mong 'yan, Minda. Ang kita ko ang pinanggagastos sa mga bata, sa pagkain natin, sa mga damit nila at mga damit mo, sa kuryente, sa tubig, sa mga burloloy mo. Saan napupunta ang kita sa tindahan mo? Ni minsan ba nag-abot ka sa'kin ng pera para pambili man lang ng pagkain ng mga anak mo? Ni minsan ba humingi ako sa'yo? Ano?"

Pumasok si James sa tindahan dala-dala ang karton ng katol.

"Ano ba ang gagawin ko para manahimik ka, ha?"

"Hangga't nabubuhay kang gago ka hindi talaga ako matatahimik! Punyeta 'tong buhay na 'to!"

Lumabas si James sa tindahan at nagpatuloy sa pagupit sa buhok ko.

"Carl," napatawa si James. "Tanginang buhay talaga. Lord, kahit kalahati sa isang araw lang ho, sana manahimik ang asawa ko."

"Manalangin ka ng mas specific, kuya James," sabwat ko.

"Tama, tama. Lord, hindi ko po pinapanalangin na sana mamatay na ang asawa ko. Gusto ko lang na sana maputulan ng dila ang punyetang 'to."

"Tumahimik kang tangina ka!" bulyaw ni Minda.

"Kahit isang araw lang ho, maputulan ng dila 'to, okay na sa'kin 'yun. Kahit isang araw lang na tahimik at walang gulo. Walang asawang putak nang putak."

Hinagis ni Minda ang isang bote ng Tanduay na muntikan nang matama sa ulo ulit ni James ngunit nakailag ito. Natapon ang bote sa kalye at narinig ang banal na KRAAKSSH.

"Tangina ka! Gago ka! Gago ka!"

"Carl, ayoko na."

"Ano na gagawin mo, kuya James?"

"Gago ka! Gago! Gago!"

"Suko na 'ko."

"Paputol po banda rito, ito po. 'Yan. Tapos po, kuya, ano na po?"

"Gago ka! Tangina! Pisti!"

"Bahala na."

Tumigil si James, inilagay ang panggupit sa mesa malapit sa 'kin. Napabuntong-hininga ito. Kinuha niya ang gunting at ang pulbo.

Anong gagawin niya? Di pa tapos ang gupit ko.

Lumakad siya papasok ng tindahan. Nakatingin lahat sa kanya.

Nakatayo siya sa harapan ni Minda, na nakaupo at nagte-text.

"Minda."

"Gago, ano?!" Tumingin si Minda sa kanya.

Winisik ni James ang pulbo sa mukha ng asawa.

Dalawang beses.

Tatlo.

Apat.

"Puta! Puta!" sigaw ni Minda.

Sinaksak niya ang asawa sa leeg.

Dalawang beses.

Tatlo.

Apat.

"Puta!" Sigaw ng lalaki sa likod ko. Tumingin ako sa labas at nakitang nagsitakbuhan na silang lahat.

Tangina, James. Ang buhok ko, hindi pa tapos.

Para sa mga in-charge sa pag-ari ni Pope Francis

Kung mohangyo si Pope Francis nga tangtangon ang mga posters nga naa iyang face, tangtanga. Kung mohangyo si Pope Francis nga simple lang ang decoration ug tanang preparations, ipa-simple. Kung ganahan si Pope Francis nga mogahin ug oras sa mga taw, pasagdi, bahala'g mausab ang schedule. Kung ganahan siya'g wala'y mga arte-arte pa, wala'y arte-arte.

Simple ning tawhana. Di na ni siya kailangan ma-impress sa kanindot sa ato. Wala siya niari para ma-amaze sa scenery sa Pilipinas. Niari siya para kamustahon ang kahimtang sa mga nag-antos, nagsakit, og naa'y mga problema. Niari siya para ipakita sa mga tawo nga naa'y pag-asa, bai. Nag-inspect ni siya unya kung unsa iyang makit-an iyang i-report ni Lord Jesus. Kung ang iyang makita kay mga rainbow decorations ug mga bata nga nag-fake smile bisag gigutom kay gisugo ni mayor, iyang i-report nga "Lord, okay ra man sila nganhi."

Di 'ta okay nganhi. Daghan ta'g problema. Daghan ang nagsakit. Daghan ang nag-antos.

Panagsa ra ni mobisita ang Santo Papa. We have this one shot to voice out the truth.

Let me tell you why I don't want to hang out with people

Let me tell you why I don't want to hang out with people.

Nothing sucks more than watching every word that comes out of your mouth so your precious friend will not get offended. Let's be real, humans are oversensitive motherfucking bastards. One glitch of what you say will affect how they treat you afterwards. Now don't tell me friends won't mind. Friends mind the most. That's the cause of friendship wars in the first place. If John says, in a spontaneous flow of a conversation with Dick, says how a dick his boss is, and Dick gets offended on the fact that his name is being used as a reference to a batshit boss, then John is fucking screwed.

"Hey, John. What did you just say?"
"Huh? Ah--nevermind."
"No, you said something that involves my name."
"Of course everything we talk about involves your name."
"Oh now we're talking. So you're saying I'm a dick?"
"No I'm saying we're boys and we're always talking about dicks and stuff."
"No we're not."
"Yes we are. Remember, five minutes ago, you talked about how little Johnson at the office had a boner in front of you and you said, and I quote 'What a little cutesy dick he has'? Right? Even with a boner? That it's cute? And why the hell would Johnson do a boner in front of you? What are you? A stripper or something?"
"Take that back you bitch."

Then they fight. Not with their dicks, of course.

And I don't really want to listen to dramas. People are being full of themselves that they still believe that the world revolves around them and every little detail of their lives should be told to the next person that coincidentally has ears.

"Oh man my nostrils just got stressed yesterday because of sneezing. Have you ever had colds?"

But they will not wait for you to reply to that question.

"I had colds, man, and it's the shittiest feeling ever. Ever. You know when you sneeze every five goddamned seconds and it's fucking stressing you out? You experienced that shit?"

Still they will not wait for you to speak up.

"Yeah, it sucks, man. Really, really."

Like, fuck your colds, dude. Shut the fuck up.