Today's Sunday. Today, she would wake up at five AM. She would wear that beautiful red dress and walk her way to the church. I'd wake up at seven and go out of the house and wait for her to come home. I'd look far because the road stretched long. Then I'd see her . I would see that red figure walking towards me. To home.

When the news of her death broke out, I spaced out for five minutes. I don't know how to feel. I was in a complete hollow. Then, out of nowhere, I was crying like shit. It burned me. It ripped my heart out and I was crying like shit. All the memories of her flashed so fast and with it: the pain.

She was bedridden for almost 8 years. I watched how her body betrayed her. I watched her cry. I watched her pain. I listened, and promised when she asked "Pagdali ug graduate para kaabot pa ko." Her illness changed her. And it pains me every time I visit and she'd ask, "Kinsa ka? 'Mong, kinsa ni?" I don't want to remember her like that. She wasn't the same woman who would wear that red dress on Sundays.

She watched me grow. She watched me wear that white uniform to school. She would wait at five in the afternoon for me to come home. She would look far because the road stretched long. Then she would see, and distinguish me in the sea of kids wearing white.

Rest in peace, 'la. You know how much it hurts that I couldn't keep that promise.

Kumpisal Sa Usa Ka Nerd

Basta mag-antipara, nerd. Basta kahibaw sa quadratic formula, nerd. Basta maka-recite sa Lupang Hinirang nga pinabali sulod sa usa ka minuto, nerd. Basta mosulod sa klase unya molingkod sa pinakatumoy, ablihan ang bag unya mokuha og baga kaayo nga libro ni J.R.R. Tolkien, nerd. Basta magyawyaw nganong wala’y labot si Quicksilver sa X-Men, nerd. Basta magyawyaw nga siya rang usa inubanan og exaggerated nga hand gestures, nerd. Basta mag-inusara kay wala’y mga amigo, nerd. Daghan kaayong stereotypes. Basta naa ning mga sintomas, dali ra kaayo mailhan nga ang imong tupad kay nerd. Ang nagsuwat ani, nerd. Apan wala siya nauwaw nga naa siya aning mga sintomas.

Nerd siya bisa’g unsaon pa nimo og bali-bali. Bisan og imo pa siyang tuwad-tuwaron o imo bang hubuan, nerd na gyod ang katibuk-an sa iyang kalawasan. Kalita og kuha ang iyang antipara unya dagan hangtod sa imong madagan, tan-awa, ma-rattle na’ng kagwang. Mas hanap pa sa wala gi-focus­ nga DSLR ang iyang panan-aw kung imo nang buhaton. Sultian ko kamo, tungod na sa kada gabii nga pagtan-aw og Game of Thrones, Breaking Bad, Sherlock Holmes, ug The Flash. Bisan pa’g iyang klase kay alas otso sa buntag unya alas tres na sa kadlawon apan wala pa masulbad ni Sherlock Holmes ang patay sa ulahing episode sa ikaduhang season, dili na siya mohawa atubangan sa monitor. Oo, weird, abnormal, kuyaw. Apan wala siya nauwaw nga mao kini ang iyang mga gipangbuhat.

Makaingon siguro kamo nga kaguol ba og kinabuhi ana niya. Mosulod sa eskwelahan nga siya rang usa. Mouli nga siya rang usa. Mokatawa nga siya rang usa. Mohilak nga siya rang usa. Ma-snatchan atubangan sa San Jose nga siya rang usa. Mogukod sa snatcher nga siya rang usa unya pina-Naruto ang dagan kay cool lagi. Apan wala siya naguol. Nakita niya ang kalipay sa iyang comfort zone. Dili kaayo siya makig-istorya ninyo o mokuyog sa inyong mga laag kay maglain iyang lawas basta daghan kaayo’g tawo. Kiwag ‘ni sa pamati. Mas ganahan pa siya nga mouli dayon unya tiwason og basa ang libro ni Haruki Murakami. Apan usahay, ganahan man siya maka-amigo.

Usahay, sa tunga-tunga sa iyang pagduwa og Clash of Clans, makahuna-huna siya nga, “Bitaw, no? Nindot man ‘sab ang naay kakuyog. Nindot ang naay maka-istorya. Nindot man diay. Apan mahadlok man ko. Basin dili ko nila dawaton kay lahi ko nila. Basin og dili ko ka-jam sa ilang mga jam. Basin og—ay hala, gi-ataki na akong village!”