Entry #4

So there's a rumor of an upcoming alumni homecoming and I'm not hyped up at all. I'll definitely be hearing them brag on how assuring their lives will be as future seamen, accountants, engineers, and even fashion models. They'll brag how they already figured out Pythagorean Theorem which puzzled them back in high school. They'll brag about their new girlfriends. They'll be cocky because they are better now. And I will be like, "Hey, guys! I gained 5% weight, I wear glasses now, and I'm still a college freshman".

Liham ni Jose Rizal Para Sa Mga Kabataan

12:01 AM
December 30, 2013

Minamahal kong kabataan,

Una, huwag mong gawin 'to:

Hindi ako masaya sa kaputanginahang ito. At, oo. Nagmura nga ako. (Noong namatay si Bonifacio, ano sa tingin mo ang mga huli niyang salita? "Para sa inang bayan!" o "Putangina!")

Alam kong sa araw na ito'y magiging peymus na naman ang pangalan ko sa buong Pilipinas - dahil sa nagpabaril ako sa likod para sa kalayaan ng minamahal kong inang bayan. At ito mismo ang dahilan ng pagsulat ko sa 'yo na minsa'y binigyan ko ng responsibilidad bilang "pag-asa ng bayan". Naiisip mo pa ba 'to o busy ka sa kakaipit sa dibdib mo para magmukhang cleavage at i-post ang malanding selfie mong 'yan sa Facebook para makahakot ka ng isang bilyong likes, 766 new friend requests mula sa mga gangstang manyakis, at ang deduksyon ng respeto ng mga tao sa 'yo? May kahulugan pa ba ang pagpapabaril ko sa likod? O nagpapasalamat ka na rin at may itinayong rebulto ko sa Bagumbayan para magsilbing venue ng kalandian mo sa gabi?

Hindi ako nagpabaril sa likod para makita kang nakikipag-agawan sa isang lalaking jejemon na naka-varsity jacket mula sa pinsan mong dose anyos pa lang ay naka-labingtatlong boyfriend na. Masaya kong tinanggap ang mga balang iyon dahil alam kong ang pagkitil sa buhay ko'y makakapukaw sa inyo't maging instrumento ito sa tuwid na daan na una nang pinangako ng kasalukuyang pangulo ng Pilipinas ngunit napaka-obvious na paliko-liko ang tinatahak niyo ngayon.

Hindi ako nagpabaril sa likod para punuin mo ang newsfeed ko ng mukha mong nakanguso ang bibig na may caption na "God is love. #hatersgonnahate #iloveyouhaters". At, oo. May Facebook account ako. Private nga lang.

Hindi ako nagpabaril sa likod para murahin mo ang iyong mga magulang dahil hindi ka pinayagang makadalo sa concert ng Chicser. Ni minsa'y hindi ko minura ang mga magulang ko kahit na ayaw nila kay Josephine.

Hindi ako nagpabaril sa likod para nakawan mo ang ama mo at iwaldas ang pera kasama ang mga plastic mong kaibigan sa Starbucks at punuin mo ulit ang newsfeed ko ng mga imahe mo kasama ang isang baso ng malamig na kape na may caption na "Just Chillin' #friends #delicious #RichKid". Punyetang nagtiis ang ama mo sa pagod at winaldas mo lang kapalit ang 376 Likes sa Facebook at karagdagang tatlong followers sa Instagram.

Hindi ako nagpabaril sa likod para malamang ang mga maliliit at napaka-cute na mga mag-aaral sa elementarya ay tinira na nang hindi pa nare-regla. At bakit ang O.A. ng mga batang ito at may post pang "Distance means nothing when someone means so much" sa Facebook dahil nasa kabilang classroom ang boyfriend niyang naglalaro ng holen?

Galit ako. Hindi ako masaya. Maririnig ko na naman ulit ang mga walang kakupalang papuri sa'kin sa mga seremonya ngayong araw na 'to na sinasaad ang kadakilaang ginawa ko para sa bayan at patuloy pa rin sa pamamasura ang mga kabataang tunay na pag-asa ng bayan. May mga handaan pa kayo pagkatapos. 

Dahil sa binaril ako sa araw na ito'y mamimigay ng dalawampung lechon ang congressman sa mga supporters niya at patuloy pa rin sa pamamasura ang mga kabataang tunay na pag-asa ng bayan.

Dahil sa binaril ako sa araw na ito'y mag-aalay ng mga tula't kanta ang mga kabataan. Pagkatapos ay kukunan nila ng selfie ang sarili nila kasama ang rebulto ko na may caption na "#HappyRizalDay Ang haggard ko na dito! Nabura na ang make-up!".

IKAW, kabataan, ang binigyan ko ng responsibilidad na maging pag-asa ng bayan dahil nasa sa 'yo ang napakaraming potensyal sa hinaharap. Pakiusap, 'wag mong hayaang tuluyang maglaho ang potensyal mong ito dahil mas nanaisin mo pang magkaroon ng isang bilyong followers sa Twitter. IKAW ang pinili ko dahil hindi ka pa natatarantado ng pulitika at pagkagahaman sa pera at kapangyarihan. IKAW ang pinili ko dahil punong-puno na ako sa mga matatandang senador na mas marami pang bangayan ang nagagawa kaysa sa mga batas at mga proyektong pangkaunlaran. IKAW ang pinili ko dahil naniniwala akong bibigyan mo ng hustisya ang pagpapabaril ko sa likod. 

Utang na loob, putanginang umalis ka na d'yan sa monitor mo at ipagpatuloy ang mga nasimulan ko na. Mas madaling gumawa ng mabuti kaysa tanggapin ang mga bala ng katarantaduhan.

Just Chillin',
Jose Protacio Rizal Mercado y Alonzo Realonda (Pero mas bet ko ang JP)

PS. Ito nga pala ang profile picture ko:

Entry #3

Well, I'm pretty much steady this day. That would sum it all up. Steady, and stagnant. We'll be having another quiz tomorrow for Rizal and I'm way too carefree. Last time, I got one incorrect item though I didn't know that we'll be having a quiz. I was not around when Miss B announced that. So, yeah. My fault. But, hey. I made it through. 16 out of 17? Not bad. Not bad. And I guess that same strategy will work for tomorrow - taking it all to your head five minutes before the test. Sweet. 

No, sir. I have to study. I. Have. To.

Entry #2

So, I'm tired of reading my high school batch mate's group message (GM) texts consisting of cheesy, poetic Tagalog love quotes. Goose bumps everywhere!

I couldn't help myself but laugh as I try to remember our debate earlier in Com 2. I should not call it a debate, but rather a senseless ranting, basically because I knew we haven't made good points on the topic.

By the way, have you not noticed anything different? Yes, I renovated my blog and I'm trying to complete it before Christmas break. I know I have other things to tend to, but I haven't had a single sprinkle of inspiration and motivation to make it happen. Beats me.

Oh, I'm tired already. I better condensate myself in my bedroom and linger on fictional dreams for a few hours before I find myself half awake again for tomorrow's class.

Ciao!

-DP

Entry #1

     Do you ever wonder why meek people seem more occupied of themselves and are contented with being just insignificant apparitions inside a box called classroom? Well, I don’t because I’m one of them – a misfit toy, a social outcast, an insignificant apparition inside a box called classroom.

     Maybe I was stereotyped because I wear an overly colossal backpack every Tuesday; or maybe because I have with me a plastic bag of Virginia Foods (for my shoes) on the same day; maybe because I’m thin (but not malnourished) and petite; or maybe because I read books with no explicit sexual narratives and overrated perverted authors; maybe because I’m just being me and that “me” isn’t acceptable to the mainstream bunch of fancy, socializing airheads.

     You can call me weird, geek, nerd, or a dork. But I’ll be glad if you will call me Dennis. I’ll be glad, and will consider you an enlightened bully. Yes, that’s a compliment.

     I got inside one of the boxes seven minutes late and my professor stared at me like being accused of not waking up early which I know I’m guilty of. However, he was pissed off after realizing that only half the members of the box were present. He later imposed the ten-minutes-and-the-door-will-be-fugging-locked rule. I know the politically correct time is fifteen minutes, and he was making his own rules, and it’s not right to prevent those unlucky late souls from coming in, but I just let him be. I cannot judge him basing only on this circumstance because I know I’ll be pissed off too if he will dub me as a juvenile delinquent for coming in seven minutes late just for one day.

     After a tiring ninety-minute tirade in Sociology, I hurriedly went upstairs for Filipino 2. I encouraged myself to speak the language with the Manila accent. I know it’s fancy and chic. But it is more convenient for me to speak, and smooth for them to hear. I encouraged my classmates, too. I want them to eradicate the hard accent of speaking Filipino because it is way too primitive and unconventional. I literally just sat my ass there for another ninety minutes listening to my professor lecturing paglalapi (affixes) and idyomatikong pagpapahayag (idiomatic expressions). I burst out laughing when this classmate of mine answered rather philosophically to one of the idioms:

Teacher: Ano’ng ibig sabihin ng “mabigat ang katawan”?

All: Tamad, miss.

He: Mataba, miss.

     I personally hate Tuesdays because I have to be a Kampanerong Kuba with all my P.E. stuff. I don’t have fancy plastic bags (just as what I’ve said earlier that I bring with me a Virginia Foods plastic bag) like CLN, LV, Converse, Tribal, Kashieca, Penshoppe, Bench, and other items way beyond my spending coverage. So it’s either I stuff them all up inside my backpack, or I wear them under my uniform, which, based on many experiences, is not totally comfortable.

     ReEd 2 was relieving after I knew that the whole ninety minutes will be spent for group reporting. Though I frantically hoped that our group will be saved by the magic bell, it was still smooth. So my ass went lying again for another ninety minutes with the cold burst of the A/C unit. I was half relaxed and half panicky. I only have thirty minutes to be in Basak Campus for P.E. 2 and my ReEd usually sucks another five to ten minutes after its allotted time. I hurriedly went downstairs when I met one of my P.E. 2 classmates. He requested me to accompany him on Basak, so I nodded. But I didn’t think that part of that deal is that I have to wait another ten minutes while he’s buying a book. I couldn’t have the guts to tell him that I should go because, well, I just could not.

     This day was scheduled for our Practical Exam which basically requires that we have to suck all shame to dance in front. I know myself that I could not, or I am trying hard to but it just didn’t seem right. Well, 2.0 isn’t that bad, is it? It was actually beyond my expectation.

     I almost forgot that I would like to thank and appreciate all efforts of PACUBAS for thoroughly shining the floors because I almost slipped off this morning – thrice this month. Good job, really.

     I wear glasses, too, by the way.

-DP.

Gisakop Na Ta's Mga Giraffe!

HINANOK pa kaayo ko sa akong pagkatulog kagahapon. Nakamata ko. Ug ang usual nga buhaton kay ablihan ang laptop, open sa Facebook.

UG SA DIHANG... Ang profile pictures sa akong mga pinalanggang friends nangahimo nama'g giraffes!

So I did some research. Giraffe challenge diay ni nga nahimong viral sa Facebook just days ago.

Ug mao kini ang original message nga nikatag:

"I've changed my profile to a giraffe. I tried to answer a riddle and got it wrong. Try the great giraffe challenge!The deal is I give you a riddle. You get it right you get to keep your profile pic. You get it wrong and you change your profile pic to a Giraffe for the next 3 days. MESSAGE ME ONLY SO YOU DON'T GIVE OUT THE ANSWER. 

Here is the riddle: 3:00 am, the doorbell rings and you wake up. Unexpected visitors, It's your parents and they are there for breakfast. You have strawberry jam, honey, wine, bread and cheese. What is the first thing you open? Remember... message me only. If you get it right I'll post your name here. If you get it wrong change your profile pic."

Daghan ang naglalis kung unsa man jud ang saktong tubag:

ANG STORYA NGA NAGPALUYO ANI

Gihimo ang kani nga riddle challenge to RAISE AWARENESS para sa Millie's Trust, usa ka charity organization nga gihimo sa paghandom kang Millie Thompson, usa ka bata nga namatay human sa pagpangluok didto sa Cheadle Hulme nursery. Ang charity adunay pulos nga "The advancement of health and saving of lives by providing education and training in First Aid".

UNSA'Y NAA SA GIRAFFE?

Matod sa usa ka website (www.geekgonegirly.com), "Millie the Giraffe was born on the 25th of March 2013 at the Chester Zoo and was named after baby Millie. Millie's Trust are hoping to raise some money for Chester Zoo in the coming months to help support Millie the Giraffe and help support her upbringing."

SO, UNSA MAN JUD ANG TUBAG SA RIDDLE?

Tips Para Maging Successful *kuno* sa Wattpad

Nakaka-frustrate at nakakadagdag ng tigyawat sa mukha ang sitwasyon kung saan lumipas na ang isang milenyo at hindi pa rin umaangat ang reads ng kwento mo sa Wattpad. Darating ka sa puntong sisisihin mo ang mismong site sa kapalpakan ng kanilang sistema. Desperado ka na, pinili mo pa ang maling kalaban.

Kalaban mo dito ang sarili mo. Bakit gusto mong dumami ang reads ng kwento mo? Bakit gusto mo ng maraming votes? Gusto mo bang sumikat? Kung sikat ka na, ano na’ng kasunod?

Ang katotohanan, kaibigan, ay kahit na anong pamumursige mo, pagpo-promote, pang-i-invite ng mga readers, pag-a-update, pagbibigay ng link, kung hindi HAVEY ang kwento mo, inutil ang mga pinaggagawa mo.

Bakit nga ba gusto mo maging successful sa Wattpad? Gusto mong mapansin? O aminin na nating famewhore ka? O hindi mo alam ang salitang “famewhore” ngunit ito na pala ang kalagayan mo ngayon?

Ang susunod na mga tips na mababasa mo ay para sa mga taong nangangarap makilala ng karamihan, naghahangad na sumikat, mga famewhore, mga depressed sa status ng stories nila, mga simpleng taong hindi man gustong sumikat ay nangangarap pa ring makilala at mabasa ng mga tao ang kanilang mga kwentong bahagi na ng kanilang sarili.

1. It’s a Diary, Baby. Tratuhin mong diary ang Wattpad, kung saan ang mga kwentong isusulat mo ay bahagi ng iyong pang-araw-araw na pamumuhay, bahagi ng mga karanasan mo, bahagi ng sarili mo. Walang mas hihigit pa sa kwentong may puso.

2. Mag-ingay Ka. Sabihin na nating nasa krisis ang talento mo sa pagsusulat. Maaagapan mo ‘yan sa pamamagitan ng pakikipag-halubilo sa iba pang mga tao sa Wattpad. Magtanong ka. Humingi ka ng mga payo. Higit sa lahat, make good acquaintances.

3. Mga Numero Lang ‘Yan. Isa sa mga nakakalason sa daan ng kasikatan ay ang numero. Wow, isang bilyong reads! Hanep, isang bilyong followers! OMG, isang bilyong votes! Laging pakakatandaan na mga numero lang ‘yan. Wag kang masilaw, at wag mong tignan. Mas matamis ang hanep na kalidad ng kwento kesa sa nakakalulang dami ng reads at votes. Quality over quantity, ayon pa sa isang random na tao. At kung hanep ang kalidad ng kwento mo, dadami rin ‘yan. So, more or less, it’s mutual.

4. Friends, Not Followers. Kung tinuturing mong mga numero ang followers mo, nasa maling daan ka. Tratuhin mong kaibigan ang bawat isa sa mga followers mo, kung saan nakikipagkwentuhan ka sa kanila sa pamamagitan ng iyong mga kwento. Mga kaibigan silang masayang makikinig, magbabasa at laging nandyan kung may bago kang kwentong ibabahagi sa kanila.

5. Buksan ang Kokote. “Marami pong grammatical errors”. Eh di, mag-review ka ng English lessons mo. “Masyado pong wordy”. Eh di, katayin ang mga salitang nakakabanas. “Parang di ko gets ang sentence na ‘to”. Eh di, mag-aral ka ulit ng subject-verb agreement. “You’re po, hindi Your”. Huminga ka nang malalim at isiping ang “You’re” ay “You are” at ang “Your” ay possessive. “Flat po ang story”. Try mong magbasa ng mga libro. “Cliché po”. Di mo gets, no? Ibig sabihin nito, ay masyadong common ang kwento mo. “Parang nakabasa na ako ng ganito”. Pirated DVDs are cheap. ‘Yun ang punto, cheap. “Parang…” Oh, ano pa? “Parang…” Eh di, ikaw na maraming alam.

6. Infinite Mode. Magsulat ka nang magsulat. Malay mo, sa isandaang kwento na ma-publish mo sa Wattpad, may isang havey. No offense.

7. Wag Maging Feeler. Kahit na anong tingala ang gawin mo sa sarili mo, nakatapak ka pa rin sa lupa. LUPA. LUPA. LUPA. Keep that in mind.

8. Patalsik ng Inspirasyon. Hindi naman sa lahat ng oras ay inspirasyon mo si Daniel Padilla. Try mong ma-inspired sa malamig na simoy ng hangin, sa kagandahan ng langit, sa mga bulaklak, sa mga bato, sa mga isda, sa mga puno, sa mga bulate, sa mga ipis, sa sarili mo, sa EXO, o kay Justin Bieber.

9. Pa-impress Ka Naman Masyado. Protocol ng pagsusulat: Write to express, not to impress. Kung gusto mo ng maraming papuri, tumakbo kang nakahubad sa EDSA at isabit sa likod ang cardboard na may nakasulat na “I Support World Peace”.

10. Magpakatotoo. Wag gaguhin ang sarili. Kung ang ugali mo’y di gusto ng karamihan, hindi mo problema iyon, unless, nakaka-highblood ka na talaga. Maging totoo sa iyong sariling mga kwento.

11. Get The Hell Outside of the Box. Alam mong creative ka. Alam mong malawak ang imahinasyon mo. Alam mong marami kang ideya. Alam mong marami kang alam. Eh di, isulat mo na ‘yan. Bumuo ka ng kwentong wala sa iba. ‘Yung tipong “Wow, bago ‘to ah”. Wag mong ilimit ang sarili sa apat na kahon ng mga batas ng pagsusulat. Maging malaya ka. Gawin mong makulay. Haluan mo ng emosyon.

12. Multiple Choice Ito, Pre. Kung feel mo ng maharot na kwento, eh di gawin mong maharot. Kung romance, eh di romance, Kung humor, eh di gawin mong nakakabaliw sa tuwa. Kung horror, eh di gawin mong horror. Ang ibang choices ay makikita mo sa Wattpad. Maraming salamat.

13. Sundin mo ang nakasulat sa itaas, in any order.

14. Actually, wag kang maniwala sa gagong ‘to. Tanungin mo ang sariling “Bakit ba gusto kong maging successful?”. Kung gusto mo lang ihagis lahat ng kaligayahan, kilig, sama ng loob sa Wattpad, gawin mo. Dedmahin mo na ang kasikatan, may mas importante pa dyan, katulad ng… pagkain. Ngunit kung feel mo talagang gusto mong sumikat, SAMBAHIN MO ITO. I-PRINT MO, LAGYAN MO NG ALTAR, SINDIHAN MO NG KANDILA, I-MEMORIZE MO, HANDUGAN MO NG MGA SAKRIPISYO. KERI NA ANG DUGO NG HILAW NA HIPON. MARAMING SALAMAT.

Earthquake victims need help

SPREAD & SHARE.

If you ain't helping in the outside world, you can at least share this for others to know.

We recently launched an initiative on collecting relief goods para sa mga naapektuhan sa linog sa Cebu ug Bohol. Slowly, nanaghan na ang nakahibawo, but it isn't enough. We need every resources we can get and exhaust. Kung makahatag mo ug MEDICINES, WATER, CANNED GOODS, NOODLES, USED CLOTHING, and any possible goods nga inyong mahatag, do not hesitate to contact us. 

Text our hotlines: 09238706547 | 09334661096

Let us help rebuilding Cebu and Bohol. #BangonBohol #PrayForVisayas

Victims of the earthquake in an isolated town in Bohol exhaust all possible means to get help. Photo  from Rappler.

Magnitude 7.2 earthquake hits Visayas

CEBU - A strong 7.2 magnitude earthquake struck parts of Visayas last October 15, 2013, mainly damaging Bohol, Cebu, Negros, Leyte, Samar and neighboring towns.

The epicenter of the quake points 20 km south of Carmen, Bohol. Later, PHIVOLCS suggested that the epicenter was at Maribojoc, Bohol and added that the culprit might not be the alleged Bohol Fault System, but an undiscovered one. Historical sites and churches, Baclayon Church among others, were heavily destroyed.

The quake, strongest to hit Visayas, started at 8:12 AM and lasted for an estimated 38 seconds.

As of October 28, 2013, death toll registered 213 and over four hundred are injured.

The provinces of Cebu and Davao had been declared under the State of Calamity hours after the quake wrecked havoc.

Parts of Mindanao also felt the quake.

Loboc, Bohol. Credits to its respective owner.

Loboc, Bohol.

Basilica Minore del Sto. Niño, Cebu.

Cebu Technological University - Main Campus, Cebu.

Gaisano Countrymall, Cebu City.

San Isidro, Talisay City, Cebu.

Loboc, Bohol.

Road near University of San Jose - Recoletos, Cebu City.

Mambaling, Cebu City.

Cebu Doctor's University, Cebu.

Loon, Bohol.

Citilink, Cebu.

Century-old churches in Bohol after the earthquake.

Loboc, Bohol. Credits to their respective owners. #cebuearthquake

Viewing deck, Chocolate Hills, Carmen, Bohol.

San Pedro Church, Loboc, Bohol.

Mga Yawyaw Sa Usa Ka Mass Comm Student

Mass Comm, bai?

Ah, katong mga gwapo'g gwapa lagi? Katong mga fashionista kaayo basta wash day? Katong mga baba kaayo basta oral recitations? Katong mga hugyaw basta vacant time? Katong mga maka-nosebleed? Kumusta'ng ilong si'g kastorya nila?

Hugyaw nga mga stereotype, di ba? Kahibaw ba pud ka nga kasagaran sa mga Mass Comm students ganahan ra mosikat? Unya nganung sige man ko'g pangutana diri? Wa ka nalain? Padayon pa ta? Good. Cheers! *inom Chuckie*

Mass Comm student ko, dili ko ganahan mosikat.

NEWS FLASH: Gi-videohan diay ko ganeha uy. Pero sayanga, baba ra nako ang giapil.

Balik ta's storya.

Mass Comm student ko, dili ko ganahan mosikat. Or, wala ko'y pag-asa masikat.

Dili ko gwapo. Wala ko'y taste sa fashion. Dili ko baba basta oral recitations. I usually end answers in six sentences, unless the teacher would require me an elaborate speech that would ultimately consume the entirety of the class time. Dili ko hugyaw basta vacant time. Ako ra usa. Hint: Makit-an ko nimo sa study area taas sa clinic, natog atubangan sa dakong board nga naay gisuwat nga "No Sleeping/Slouching", or sa Filipiniana Section sa library, dapit sa Philippine Laws nga mga books, nagbasa ug Rick Riordan, Paulo Coelho, or 1000 Stories You Can Use by Frank Mihalic. Dili pud ko maka-nosebleed. So far, dili ba?

On short dialogues

Ako ang klase sa taw nga makahuman ug storya in two lines:

On the use of English language

Dili ka mabalaka kung ako imong kaistorya. Safe imong ilong nako. Dili ko mo-jive sa mga taw nga nagsalig "wide" kuno ang vocabulary, luwa-luwa dayon ug English bisag asa. Oo, wala'y sayop ana. Proud kitang mga Pinoy ana nga viewpoint. Pero kanang hangin na kaayo? Nga lupad imong ilong sa kahambog mag-English? Dear, my existing proposition tells me not to excite my vocabulary schema to justify your ignorance believing you'll sound like Justin Bieber doing it so. Oops.

On trendy fashion

Ako usa ka batang '90s. Kung palinyahon tanang mga Mass Comm students ineg wash day, ako ang pinaka-last nimo nga mapansin. Kung sila mura'g mga ramp models, ako ang janitor. I call it simple, they call it baduy. Akong gamit kay cheap perfumes, or none at all. Yes, ang "cheap" ngara means "buy one take one nga tag P99". NOTE: Gitiguman pa na.

On the glory of bylines, faces on monitor, names on screens

Nagsugod na siguro mo'g huna-huna nga ako kining gi-post aron mosikat? Haha. Lol. xD

Nagsugod na siguro mo'g pangutana kung glorified na ba ko nga ang title sa akong blog bears my name? Haha. Lol. xD

I've tasted the glory of bylines, ug kanang makita imong pinalanggang nawng sa screen ug posters. And it tasted sweet, too sweet - for me. And to debunk your question on Matod Pa Ni Lolo Dennis, I am anonymous. Daghan mi'ng Dennis sa kalibutan, sa San Jose, sa College of Arts & Sciences, ug sa Mass Comm. Kung curious jud ka, do the research, tagsa-tagsaa ming tanan.

On "most Mass Comm students 'only want to be famous'"

Dili ni nako i-refute nga linya. Backed-up ni siya ug facts rooted sa mga surveys and stuff. I am addressing this to the students who "only want to be famous".

Sure na mo ana, bai? Nga ganahan mo mosikat? Naa sa inyong panghuna-huna nga malipay namo nga ang mga tawo kaila na ninyo. Kaila pa mo sa inyong kaugalingon? Nga buhaton tanang makit-ang alas masikat lang? Para mapansin? Para dunggon? Para syagitan sa mga fans kuno? Para i-status nga "Idol kaayo ni nako si [Insert Name Here] ay! <3 <3 <3"? Dako kaayo ang linyang nagpatunga sa "Nasikat" ug "Nagpasikat". Kung mao na imong pangandoy sa kinabuhi, GO. Wala'y magbuot nimo. Sigurua lang nga dili ikaw ang maggukod sa camera, dili ikaw ang maggukod sa mga talent scouts, dili ikaw ang maggukod sa kasikatan.

On anti-famewhores

Kahibalo ko'ng dili ra ako usa. Daghan mi'ng dili ganahan mosikat, nga wala sa huna-huna pagpili aning kursoha ang linyang "Mosikat ko". Wala mi pag survey.

Basin puhon, magtrabaho ko sa Call Center.

Basin puhon, OFW ko.

Basin puhon, tambay ko.

Pero at least:

BOW. AMEN.