Katong babaye nga kolor turquoise ang kuko
ni Dennis Carlo Premacio
Mura
bitaw ko’g nagdamgo
atong
adlawa nga padung ko’s Parkmall;
late
na sa klase og kulang sa katulog
nga
mura’g na-hangover bisa’g dili hubog.
Pakyasa,
sige’g untol-untol ang jeep
nga
mura’g nanugsog nga dili ko pakatulgon;
bisa’g
gamay’ng idlip man lang
sa
dili pa ko mopakanaug sa terminal.
Sa
sige’g untol-untol didto nako nabantayan
ang
akong tupad nga babayeng Josenian
nga
nagbasa ug libro sa Accounting
taliwas
sa untol-untol sa jeep nga padung sa Parkmall.
Akong
nabantayan nga singkit iyang mga mata
og
puwa iyang ngabil,
og
hipos iyang buhok,
og
kolor turquoise iyang kuko.
Akong
nabantayan iyang mga kamot
ug
didto nawala tanan nakong kakapoy
nga
mura ba’g gisabwagan ko’g tubig
niining
babaye nga kolor turquoise ang kuko.
Ambot,
bai, dili nako ma-explain
ang
pamati human nako makit-an iyang mga kamot.
Ang
nagsige ug dagan sa akong huna-huna niadtong panahona
mao
nga “Shit, ganahan ko makig-shake hands!”
Naabot
na mi sa terminal
ug
nibalhin sa 01K nga jeep padulong sa Colon.
Hastang
swertia, tupad gihapon mi
apan
nagsige gihapon siya’g duko sa iyang libro.
Mura
ko’g amaw nga nagsige ug tutok niya
nga
hasta akong atbang nga laki lahi na’g tinan-awan nako.
Kasultion
ko nga “Bai, let me be, I think I’m in love,”
pero,
atay, corny man paminawon.
Wala
na kaayo’y untol-untol sa may SM
pero
naglabi ang kalit nga paghunong sa jeep
kay
animal kapaspas ang dagan ni noy driver
maong
magsige ug sikit among mga bukton.
Ampay!
Ampay sa kagwang!
Ampay
nga bisan sa gamay’ng kawat sa oras
nagkasikit
among mga bukton
nga
sa kapilit nagsige ko’g hunghong nga
“Noy
Driver, pakusog lang!
Hunong
ug kalit kada five seconds!”
Apan
na-trapik mi’s M.J. Cuenco
maong
wala na’y pilit-pilit sa bukton.
Nagsige
gihapon ko ug tutok niya
kauban
sa akong mga tingsi ug kawat nga tan-aw sa iyang kamot.
Nagsige
gihapon ko ug tutok niya
apan
didto ra jud ‘tawon ko kutob.
Ganahan
unta ko makahibawo sa iyang pangalan;
bisan
sa iyang pangalan man lang unta.
Ganahan
unta ko makigstorya
apan
napildi ko sa kahadlok—
sa
kahadlok nga basin, basin
naa
na diay siya’y uyab;
o
basin, basin
lahi
iyang pagtan-aw kanako.
Napildi
ko sa kahadlok, bai.
Nagpapildi
ko sa mga ‘basin’.
Nagpadayon
lamang ko sa pagtutok,
sa
pagdawat nga didto ra jud ko kutob.
Naabot
na mi’s eskina Gilmore
ug
una kong ninaug.
Gihuwat
nako siya nga makalabang,
gisulit
ang katapusang tutok.
Nasidlakan
sa kahayag sa adlaw iyang nawong
ug
didto ko nalanay—
nalanay
nga mura’g Toblerone
nga
gipasagdan.
Anghel
ni siya nga kolor turquoise ang kuko!
Anghel
nga singkit ang mata!
Mintras
ako nalanay siya mipadayon ug lakaw
og
ako kasinggiton nga “Miss, unya ra!”
Pakyasa,
kakita ba kaha ‘to siya nako?
O
wala lang siya kabantay kay sige siya’g duko?
Pakyasa,
magkakita pa kaha mi’g balik?
O
nanugsog lang ang kapalaran?
Pakyasa,
bai, pakyasa.
Pakyasa,
bai, pakyasa.
